Franciszkański Zakon Świeckich

	Tercjarze franciszkańscy
	Dewiza: Pax et Bonum / Pokój i Dobro
Pełna nazwa	Franciszkański Zakon Świeckich
Nazwa łacińska	Ordo Franciscanus Saecularis
Skrót zakonny	OFS
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Status kanoniczny	stowarzyszenie publiczne
Założyciel	św. Franciszek z Asyżu
Data założenia	1221
Data zatwierdzenia	1289
Liczba członków	ok. 500 000
	Strona internetowa

W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Franciszkański Zakon Świeckich

Św. Franciszek z Asyżu ustanawia III Zakon - 1221, witraż, Klasztor franciszkanów w Waszyngtonie, 1930

Franciszkański Zakon Świeckich (a. Bracia i Siostry od Pokuty, III Zakon św. Franciszka, pot. Tercjarze Franciszkańscy) – mające swoje korzenie w średniowiecznym franciszkańskim ruchu pokutniczym katolickie międzynarodowe stowarzyszenie publiczne, którego członkowie uczestniczą w duchu Zakonu Franciszkańskiego, prowadząc życie apostolskie i zdążając do doskonałości chrześcijańskiej pod wyższym kierownictwem tegoż zakonu^[1]. Za założyciela uważany jest św. Franciszek z Asyżu^[2].

[edytuj] Historia tercjarstwa franciszkańskiego

Biedaczyna z Asyżu, jak niektóre źródła nazywają św. Franciszka z Asyżu, miał, wychodząc naprzeciw świeckim przychylnym ideałom zapoczątkowanego przez siebie ruchu, zaproponować formę życia w stowarzyszeniu świeckim (braterskiej wspólnocie). Grupa pierwszych członków tego stowarzyszenia nazywana jest w źródłach franciszkańskich Braćmi i Siostrami od Pokuty. Przez cały okres średniowiecza i w późniejszych wiekach tercjarstwo franciszkańskie było bardzo żywotne. Należeli do niego ludzie różnych stanów: od chłopów, poprzez mieszczan, na monarchach i papieżach skończywszy^[3].

Do najbardziej znanych tercjarzy franciszkańskich należą: bł. Luchezjusz z Poggibonsi, św. Elżbieta Węgierska, św. Ludwik IX król Francji^[4], św. Małgorzata z Kortony, św. Róża z Viterbo, św. Brygida Szwedzka, bł. Rajmund Lullus, bł. Zefiryn Malla, św. Wincenty Pallotti, św. Jan Maria Vianney, św. Jan Bosko, św. Pius X, bł. Jan XXIII^[5], Antoni Gaudí^[6].

[edytuj] Tercjarze w Polsce

Pierwsze wspólnoty tercjarskie powstawały na ziemiach polskich przy klasztorach franciszkańskich we Wrocławiu i Krakowie w XIII w. Kryzys w rozwoju zakonu nastąpił w latach okupacji niemieckiej i terroru stalinowskiego. Obecnie wspólnoty Franciszkańskiego Zakonu Świeckich rozsiane są na całym terenie Polski, działając przy prafiach prowadzonych przez franciszkanów i księży diecezjalnych. W Polsce istnieje 16 regionów^[7], w których około 17 000 członków skupionych jest w blisko 600 wspólnotach. Najwięcej wspólnot jest przy parafiach na Górnym Śląsku oraz w archidiecezjach krakowskiej i przemyskiej^[8].

Działalnością FZŚ na poziomie ogólnopolskim kieruje rada narodowa z przełożonym narodowym (sr. Joanna Berłowska, 2010) i przewodniczącym konferencji asystentów narodowych^[9]. Asystentami duchowymi ze strony Kościoła katolickiego są kapłani należący do polskich prowincji franciszkańskich. Asystentem narodowym i równocześnie przewodniczącym konferencji asystentów narodowych jest o. dr Alojzy Pańczak OFM.

Stowarzyszeniami wiernych związanymi z Franciszkańskim Zakonem Świeckich w Polsce są Młodzież Franciszkańska i Rycerze św. Franciszka. Tercjarze w Polsce wydają dwa periodyki "Głos św. Franciszka" we Wrocławiu^[10] oraz "Pokój i Dobro" na Górnym Śląsku^[11].

Mniszki Trzeciego Zakonu Regularnego w Polsce to bernardynki (od 1454).

Znani polscy tercjarze to, m.in.: bł. Dorota z Mątowów^[12], bł. Aniela Salawa, Józef Haller, Jacek Malczewski, kard. Stefan Wyszyński^[13] i kard. Henryk Gulbinowicz^[14].

[edytuj] Przełożeni narodowi

Przypisy

↑ Kodeks Prawa Kanonicznego, Stowarzyszenia Wiernych, kan. 303. www.archidiecezja.lodz.pl. [dostęp 22 października 2009].
↑ Emil M. Pacławski: Mały alfabet franciszkański. Tychy: Ara-Graf, 2009, s. 22-24. ISBN 83-87646-12-4.
↑ Agostino Gemelli: Franciszkanizm. Warszawa: Prowincjałat OO. Franciszkanów, 1988, s. 69-72. ISBN 83-85037-41-1.
↑ Henryka Chmielewska, Jerzy Chmielewski: Św. Ludwik Król, patron panewnickiej bazyliki. Katowice: Księgarnia św. Jacka, 2008. ISBN 978-83-7030-645-8.
↑ Wstąpił do zakonu franciszkańskiego 1 marca 1896 r., mając zaledwie lat 14. Por. Jan XXIII: Przemówienie do braci i sióstr z całej rodziny serafickiej wygłoszone w patriarchalnej bazylice laterańskiej dnia 16 kwietnia 1959 r. w 750. rocznicę zatwierdzenia Reguły życia franciszkańskiego, [w:] Refleksje nad regułami franciszkańskimi. Warszawa-Kraków: Franciszkańskie Centra OFM, OFMConv, OFMCap, 2010, s. 37, ISBN 978-83-930164-2-6.
↑ Wincenty Zaleski: Święci na każdy dzień. Warszawa: Wydawnictwo Salezjańskie, 2008. ISBN 978-83-7201-353-8.
↑ Podział na regiony nastąpił w czasie II Kapituły Narodowej Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, która obradowała w dniach od 9-11 października 1992 w Kalwarii Zebrzydowskiej; zob. Fryderyk Widera. List przełożonego Rady Narodowej FZŚ. „Głos św. Franciszka”. 12, s. 32, 1992. Wrocław: Wydawnictwo św. Antoniego. ISSN 1230-5308.
↑ Franciszkański Zakon Świeckich. www.ekai.pl. [dostęp 22 października 2009].
↑ Historia powstania Franciszkańskiego Zakonu Świeckich i jego rozwój na ziemiach polskich. www.fzs.franciszkanie.pl. [dostęp 22 października 2009].
↑ Głos św. Franciszka. www.franciszkanie.com. [dostęp 22 października 2009].
↑ Kwartalnik "Pokój i Dobro". www.fzs.katowice.opoka.org.pl. [dostęp 22 października 2009].
↑ Lázaro Iriarte, Józef Salezy Kafel, Andrzej Józef Zębik, Krystyna Kuklińska: Historia franciszkanizmu. Kraków: Bracia Mniejsi Kapucyni, 1998, s. 568. ISBN 83-910410-0-X.
↑ Alojzy Pańczak: Ksiądz Kardynał Stefan Wyszyński, prymas Polski i tercjarz franciszkański. Poznań: 2002, s. 6-7, 68, 85.
↑ Wiadomości Prowincji św. Jadwigi Zakonu Braci Mniejszych 35 (2005) nr 8, s. 4.

[edytuj] Źródła

Strona FZŚ w Polsce
Franciszkański Zakon Świeckich i Zakony Regularne męskie i żeńskie, oparte na III regule św. Franciszka na stronie ofm.pl
Franciszkański Zakon Świeckich w Kościele polskim na franciszkanie.pl [opublikowano: 2006-11-29]

[0] Kodeks Prawa Kanonicznego, Stowarzyszenia Wiernych, kan. 303. www.archidiecezja.lodz.pl. [dostęp 22 października 2009].

[1] Emil M. Pacławski: Mały alfabet franciszkański. Tychy: Ara-Graf, 2009, s. 22-24. ISBN 83-87646-12-4.

[2] Agostino Gemelli: Franciszkanizm. Warszawa: Prowincjałat OO. Franciszkanów, 1988, s. 69-72. ISBN 83-85037-41-1.

[3] Henryka Chmielewska, Jerzy Chmielewski: Św. Ludwik Król, patron panewnickiej bazyliki. Katowice: Księgarnia św. Jacka, 2008. ISBN 978-83-7030-645-8.

[4] Wstąpił do zakonu franciszkańskiego 1 marca 1896 r., mając zaledwie lat 14. Por. Jan XXIII: Przemówienie do braci i sióstr z całej rodziny serafickiej wygłoszone w patriarchalnej bazylice laterańskiej dnia 16 kwietnia 1959 r. w 750. rocznicę zatwierdzenia Reguły życia franciszkańskiego, [w:] Refleksje nad regułami franciszkańskimi. Warszawa-Kraków: Franciszkańskie Centra OFM, OFMConv, OFMCap, 2010, s. 37, ISBN 978-83-930164-2-6.

[5] Wincenty Zaleski: Święci na każdy dzień. Warszawa: Wydawnictwo Salezjańskie, 2008. ISBN 978-83-7201-353-8.

[6] Podział na regiony nastąpił w czasie II Kapituły Narodowej Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, która obradowała w dniach od 9-11 października 1992 w Kalwarii Zebrzydowskiej; zob. Fryderyk Widera. List przełożonego Rady Narodowej FZŚ. „Głos św. Franciszka”. 12, s. 32, 1992. Wrocław: Wydawnictwo św. Antoniego. ISSN 1230-5308.

[7] Franciszkański Zakon Świeckich. www.ekai.pl. [dostęp 22 października 2009].

[8] Historia powstania Franciszkańskiego Zakonu Świeckich i jego rozwój na ziemiach polskich. www.fzs.franciszkanie.pl. [dostęp 22 października 2009].

[9] Głos św. Franciszka. www.franciszkanie.com. [dostęp 22 października 2009].

[10] Kwartalnik "Pokój i Dobro". www.fzs.katowice.opoka.org.pl. [dostęp 22 października 2009].

[11] Lázaro Iriarte, Józef Salezy Kafel, Andrzej Józef Zębik, Krystyna Kuklińska: Historia franciszkanizmu. Kraków: Bracia Mniejsi Kapucyni, 1998, s. 568. ISBN 83-910410-0-X.

[12] Alojzy Pańczak: Ksiądz Kardynał Stefan Wyszyński, prymas Polski i tercjarz franciszkański. Poznań: 2002, s. 6-7, 68, 85.

[13] Wiadomości Prowincji św. Jadwigi Zakonu Braci Mniejszych 35 (2005) nr 8, s. 4.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

Wikipedia

Twoja encyklopedia

Witaj