Polaryzator

Przykład działania polaryzatora. Światło odbite od płaskiej powierzchni jest częściowo spolaryzowane w określonym kierunku (zdjęcie po prawej). Użycie polaryzatora powoduje usunięcie światła o niepożądanej polaryzacji (zdjęcie po lewej)

Polaryzator – urządzenie optyczne przepuszczające światło o określonej polaryzacji liniowej.

Z padającego światła naturalnego niespolaryzowanego przepuszcza fale elektromagnetyczne, których wektor elektryczny leży w określonym przez polaryzator kierunku, tworząc światło spolaryzowane. Z padającego światła spolaryzowanego przepuszcza składową w kierunku polaryzacji, a nie przepuszcza składowej prostopadłej do kierunku polaryzacji. Dlatego układ dwóch polaryzatorów, które są obrócone względem swoich płaszczyzn polaryzacji o kąt prosty nie przepuszcza światła.

Polaryzatory są używane w przyrządach optycznych do badania materiałów, naprężeń w ośrodkach przeźroczystych (mikroskop polaryzacyjny), do eliminacji odbić.

Budowa polaryzatorów

Polaroid

Najczęściej polaryzator jest polaroidem. Polaroid to polaryzator wykorzystujący selektywne pochłanienie światła, skonstruowany w 1938 przez Edwina H Landa. Jest to folia z tworzywa sztucznego rozciągana podczas produkcji w jednym kierunku, następnie naklejona na szkło. Rozciąganie układa równolegle cząsteczki tworzywa sztucznego. Tak ułożone cząsteczki pochłaniają światło w kierunku cząsteczek, a przepuszcza w kierunku prostopadłym.

Polaryzator odbiciowy

Polaryzator odbiciowy to zestaw kilku płytek ustawionych pod kątem Brewstera.

Pryzmat Nicola

Do wytwarzania światła spolaryzowanego tam gdzie potrzebne jest światło w pełni spolaryzowane używany jest tzw. nikol czyli pryzmat Nicola zbudowany z kryształu kalcytu. Nazwa pochodzi od konstruktora angielskiego fizyka Williama Nicola (1768-1851), który wykonał pierwszy nikol w 1828 roku.

Zobacz też

• analizator
• filtr polaryzacyjny
• kryształ dwójłomny
• polarymetr
• prawo Malusa